
Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat The Rolling Stones in 1962 hun eerste optreden deden in The Marquee Club in Londen. Dus zou die datum gezien kunnen worden als het begin van de Stones. Hoe dan ook bestaan ze dit jaar 50 jaar. Of we behalve een boek en exposities nog iets van de heren Jagger, Richards, Wood en Watts zelf kunnen verwachten voor hun jubileum blijft nog altijd gissen. Maar om deze historische datum niet voorbij te laten gaan leek het mij een uitstekende gelegenheid om weer eens een nerd-lijstje samen te stellen met mijn persoonlijke favoriete Stones nummers. Natuurlijk niet een makkelijke opgave bij een band die in de afgelopen 50 jaar zoveel klassiekers hebben gemaakt. Ik heb dan ook veel moeten laten afvallen die waarschijnlijk in lijstjes van diehard fans niet mogen ontbreken.
1. Memory Motel
Van het album ‘Black & Blue’ uit 1976. Vreemd genoeg één van mijn meest favoriete Stones album terwijl het niet overal tot hun beste albums wordt gerekend. ‘Memory Motel’ is een pareltje. Een bijzonder duet tussen ‘The Glimmer Twins’ Mick Jagger en Keith Richards, met daarbij die mooie toetsenpartij van Billy Preston. Bij een filmische song.
2. Miss You
Van het album Some Girls uit 1978. De Stones moesten proberen in te haken op de discoperiode. Met ‘Miss You’ wisten ze ermee weg te komen.
3. Gimme Shelter
Het meest spannende nummer wat ze ooit hebben opgenomen. Met als magisch moment de back vocals van soulzangeres Merry Clayton die het refrein meezong. Het heeft ook een wrange bijsmaak door de gelijknamige documentaire over het Altamont Free Concert waar de Stones optraden in 1969. Tijdens dit concert, waarbij de Hell Angels als security waren ingehuurd, kwam tijdens het concert van de Stones (terwijl die ‘Under My Thumb’ op dat moment speelden) een fan om het leven. Om het leven gebracht door één van de Hells Angels.
4. Time Waits for No One
Een albumtrack van het album ‘It’s Only Rock ‘N Roll’ uit 1974. Een ware tekst met een belangrijke boodschap. Tijd wacht voor niemand, dus moet niet verspild worden en zoveel mogelijk van genoten worden.
5. Angie
Ik kan er niets aan doen, maar ik blijf die één van de mooiste liefdesliedjes ooit vinden. Het was het nummer waardoor ik de Stones ging waarderen (nadat ik eerst fanatiek Beatlesfanaat was geworden, dus de Stones nog niet wilde ontdekken). Het was ook één van de eerste nummers die ik ooit kon spelen op gitaar. Het nummer heeft inmiddels iets bijzonders voor mij gekregen. Regelmatig kwam het nummer steeds weer terug voor mij op bepaalde momenten. Daardoor heeft ‘Angie’ voor mij persoonlijk iets magisch.
6. Shine A Light
Van het veelzijdige album Exile On Main Street uit 1972. ‘Shine A Light’ heb ik altijd het hoogtepunt van dat album gevonden. Misschien komt het doordat het later nog inspiratie is geweest voor ‘Live Forever’ van Oasis.
7. Paint It Black
Twee keer een nummer 1 hit geweest. Zowel in 1966 als in 1990 dankzij de tv serie ‘Tour Of Duty’. Doordat het in die serie werd gebruikt bereikte het nummer een nieuwe generatie. Al was dat wel ook weer een generatie waar ik dan weer te jong voor was (ik was toen nog maar 1 jaar oud), maar zoals met zoveel heb ik dat later ruimschoots ingehaald. Het blijft een plaat die overeind blijft staan. Dat sitar intro, de tekst over een depressieve man die het liefst alles zwart zou willen verven om alles te vergeten, en vervolgens het tempo dat steeds meer wordt opgevoerd.
8. Almost Hear You Sigh
De jaren ‘80 waren niet bepaald de beste jaren voor de Stones. Maar in 1989 leverden ze met Steel Wheels weer een succesvol album af waar ook een aantal uitstekende songs op stonden. Eén daarvan is ‘Almost Hear You Sigh’. Een pareltje van dat album.
9. Sympathy for the Devil
Ook weer een ultieme Stones classic dat bij hun concerten en op hun concertregistraties altijd voor spektakel zorgt. Daarnaast is het een buitengewoon knappe tekst waarin Mick Jagger cynisch door de ogen van de duivel kijkt.
10. Under My Thumb
Niet bepaald het meest vrouwvriendelijke nummer van de Stones. Maar in de originele versie zorgde de marimba-riffs van wijlen Brian Jones voor een magisch tintje aan het nummer. En ook te gek is de live versie van het live album ‘Still Life’ uit 1981 waarmee dit nummer voor de te gekke opening zorgde.
11. Ruby Tuesday
Bijna een psychedelische song. Hoewel de Stones zich eigenlijk amper aan psychedelica hebben gewaagd.
12. Jumpin’ Jack Flash
Opnieuw zo’n typische Stones rocker die het ook vaak goed deed als opener van hun concerten.
13. Fool To Cry
Opnieuw een nummer van dat fijne album ‘Black And Blue’ uit 1976. En ook hier weer met een mooie toetsenpartij van Billy Preston. Het verhaal dat in het nummer vertelt wordt is bijna ontroerend. Een dochtertje dat haar vader probeert te troosten.
14. The Last Time
Opnieuw een beruchte plaat, maar niet eens door de Stones zelf. Maar door The Verve die in 1997 de sample van de instrumentale versie van The Andrew Oldham Orchestra gebruikten voor hun grootste hit ‘Bitter Sweet Symphony’. Na een rechtzaak moest Richard Ashcroft de heren Jagger en Richards ook vernoemen in de credits van zijn grote hit. Waardoor Mick en Keith er ook tot op de dag van vandaag aan het nummer verdienen. Terwijl de sample oorspronkelijk niet eens van de Stones zelf is. Want The Last Time is gebaseerd op ‘This May Be the Last Time’ van The Staple Singers. Dus of het nou helemaal gejat is van de Stones….?
15. Salt of the Earth
Een albumtrack van het album ‘Beggars Banquet’ uit 1968. Bijna een gospel achtige tekst. Al heeft Mick Jagger later gezegd dat hij de tekst voornamelijk cynisch bedoelde toen hij het schreef.
Deze top 15 is hier te beluisteren op Spotify

Geen ‘(I Can’t Get No) Satisfaction?’ Geen ‘Start Me Up’ of ‘Brown Sugar’? En zou zijn er nog tig andere klassiekers op te noemen die mijn lijstje niet hebben gehaald. Ik heb me met moeite beperkt tot 15 favoriete songs.
Rest mij alleen nog even te zeggen: “Happy anniversary, Mick, Keith, Ronnie & Charlie!”. Het zou wel leuk zijn als er ter gelegenheid van het jubileum nog een tour komt. Ze zijn het min of meer verplicht aan hun fans. Al het is nog maar de vraag of iemand als Keith Richards daar nog de energie voor heeft. Aan de andere kant: Wie had ooit durven dromen dat hij het 50 jaar in de muziekwereld zou volhouden? Laat staan dat 40 jaar geleden waarschijnlijk hard gelachen zou worden als toen al werd voorspelt dat hij onder andere Keith Moon, John Bonham, Kurt Cobain, Amy Winehouse, Michael Jackson en wie al niet meer zou overleven.