iPeter

Emeli Sandé - Our Version of Events

Nadat ze eerder al nummers had geschreven voor anderen (onder andere voor Alesha Dixon, Chipmunk, Professor Green en Cheryl Cole) kwam ze vorig jaar met haar eerste eigen single Heaven. Een nummer dat klonk als Massive Attack meets gospel. Het werd één van de verrassendste singles van 2011. En daarna volgde er nog zijn aanstekelijke single: Daddy. En ook met de derde single Next To Me was meteen raak. Het maakte wel heel erg nieuwsgierig naar haar debuutalbum. Dat album is nu verschenen en heet Our Version of Events. Toen ze op 17 december in het voorprogramma van Coldplay in Ahoy stond gaf ze eigenlijk al een voorproefje van de nieuwe nummers van dit album. En de nummers klonken toen al veelbelovend. Niet voor niets dat de BBC haar noemde als één van de veelbelovende talenten voor 2012. Maar weet ze dat ook waar te maken met haar debuutalbum?

Op Our Version of Events voeren de gevoelige ballads over het algemeen de boventoon. Nummers als My Kind of Love, Clown, Suitcase en River zijn pianoballads die zo van Alicia Keys hadden kunnen zijn. Diezelfde Alicia Keys heeft dan ook meegeschreven aan het nummer Hope. Maar laat dat nummer nou net niet één van de opvallendste tracks op het album zijn. Dat zijn naast de drie singles meer nummers als Lifetime (dat een hele goede volgende single zou kunnen zijn), Maybe en Suitcase. En als bonustrack is als laatste track Read All About It [Pt. III] toegevoegd. Met dat nummer had ze samen met rapper Professor Green het afgelopen jaar een grote hit in thuisland Groot-Brittanië, maar hier horen we de ‘clean version’ zonder Green. Een mooie toevoeging aan het album (Professor Green trad ook op als special guest tijdens het voorprogramma van Sandé voor Coldplay in Ahoy. Hier deden ze dit nummer ook samen.).

De vraag of het terecht is dat Emeli Sandé gezien wordt als één van de veelbelovende zangeressen van het komende jaar kan ik alleen maar met ja beantwoorden. Ondanks dat er wel erg veel gevoelige ballads op het album staan zijn het wel bijna allemaal stuk voor stuk pakkende songs. Het album is een fijne combinatie van pop/r&b. En dan R&B van het fijne soort. Met dit album bewijst Emeli Sandé niet zomaar een volgend top 40 zangeresje te zijn, maar een talentvolle singer/songwriter met een gouden stem.

Persoonlijke favoriete tracks: Next To Me, Mountain, Heaven, Lifetime, Daddy, Clown, River

Op 31 maart zal Emeli Sandé optreden in Paradiso in Amsterdam.

Coldplay - Ahoy Rotterdam, 17-12-2011

Nadat Coldplay afgelopen zomer festivals als Glastonbury en Pinkpop deden en nummers van het nieuwe album Mylo Xyloto uit probeerden, en volgend jaar weer grotere velden en stadions aandoen (op 6 september volgend jaar bijvoorbeeld op Het Malieveld in Den Haag), deden ze dit najaar nog een wat intiemere tour langs zalen zoals gisteravond Ahoy in Rotterdam. Gelukkig maar, want ik wilde Coldplay nog altijd een keer in zo’n zaal live meemaken. Die kans kreeg ik gisteravond, want ik had op tijd een kaartje weten te scoren voor dit uitverkochte concert (grote band, dus dan heb je dat natuurlijk). Bij de ingang werden er speciale polsbandjes uitgedeeld die deze avond een belangrijke rol zouden spelen tijdens het concert. Zangeres Emeli Sandé is deze tournee de support act bij de concert van Coldplay. Ze werd afgelopen jaar voornamelijk bekend door de hit Heaven. Ik moet eerlijk bekennen dat ik naast dat nummer verder alleen maar het nummer Daddy van haar ken. Wel vond ik beiden nummers erg goed. Haar optreden begon rond 20:00. Ze deed deze avond veel van haar nieuwe album dat in februari wordt uitgebracht. Zo te horen allemaal goede nummers, maar bij het publiek nog te onbekend. Dat werd pijnlijk duidelijk toen ze bij een nieuw nummer vroeg aan het publiek om mee te zingen. Niet echt handig als niemand de tekst kent. En het gastoptreden van rapper Professor Green kon ook niet echt het publiek bekoren. Maar verder is er weinig op haar optreden op te merken. Om als afsluiter haar grote hit Heaven te doen was een perfecte keuze van haar. Rond 21:15 was het dan zover. De tune van Back To The Future begon, en de mannen kwamen het podium op lopen. Coldplay begon met Hurts Like Heaven. Wat ook eigenlijk de opener is van het album Mylo Xyloto. Meteen begonnen de polsbandjes van de bezoekers licht te geven. Een effect dat deze avond bij meerdere nummers een heel sfeervol gezicht op leverde. Daarna deden ze twee klassiekers: Yellow en In My Place. Bij Yellow kwamen er grote ballonnen te voorschijn die over het publiek heen gingen. Bij In My Pace werd er dan weer groots uitgepakt op confetti dat over het publiek werd heen geschoten. Vervolgens begroette Chris Martin het publiek in het Nederlands. Daarna kwam het volgende nummer van Mylo Xyloto: Major Minus. Een nummer dat live zoveel beter klinkt dan de studio versie op het album. Vervolgens werd het weer afgewisseld met drie oude bekende nummers: Lost!, The Scientist en Violet Hill. En een hele versie van God Put A Smile Upon Your Face. Tijdens deze tour hebben ze dat nummer in een ander jasje gegoten en die versie is heel erg gaaf. Toen verplaatsen ze zich naar het kleine podium voor een intiemere set van de avond van twee nummers: Up In Flames (mijn favoriete nummer van Mylo Xyloto) en Us Against The World. Bij die laatste vroeg Chris Martin voor wat liefde en support voor drummer Will Champion. Ahoy geeft daar massaal antwoord op waardoor Chris en Will in de lach schieten. Een mooi intiem punt in deze overweldigende show. Want overweldigend werd het hierna weer toen de Politik in gingen zetten. Om daarna het publiek nog even massaal mee te laten blèren met de Top 2000 klassieker Viva La Vida. Bij Charlie Brown waren de lichtgevende polsbandjes heel toepasselijk toen Chris Martin zong: ”We’ll be glowing in the dark”. Na Paradise zit het grootste gedeelte van de show erop. Natuurlijk kwamen de mannen nog terug voor een toegift die begon met het onmiskenbare Clocks. Aan het einde van Clocks doet Chris Martin een snippet van Bing Crosby’s White Christmas. Maar Coldplay’s eigen kersthit Christmas Lights volgde niet. Wat wel toepasselijk was geweest voor deze tijd van het jaar. Maar hierna volgend Fix You. Chris Martin kondigde hierna aan dat ze nog één nummer gingen doen deze avond: Every Teardrop Is A Waterfall. Ook zo’n nummer wat live zoveel beter uit de verf komt. Daarna was het echt gedaan. Coldplay in Ahoy was weergaloos, en stukken beter dan hun optreden op Pinkpop. Op Pinkpop leek hun optreden meer een verplichting en speelden ze in de festivalmodus. Maar deze avond leken ze veel gemotiveerde te zijn en er zelf ook meer plezier in te hebben. En daardoor ook het publiek. Het laatste album Mylo Xyloto mocht dan wel een minder album zijn dan hun vorige vier albums, maar live komen de nummers ervan beter uit de verf. En Coldplay bewees gisteravond nog maar weer eens dat ze nog altijd een geweldige liveband zijn die terecht behoren tot één van de grootste bands ter wereld.